Kwiaty, upominki i okolicznościowy tort towarzyszyły setnym urodzinom Pani Marianny Sadko z Mniowa. Jubileusz odbył się w obecności rodziny oraz zaproszonych gości, wśród których obecna była marszałek Renata Janik, wójt gminy Mniów Piotr Wilczak, a także przedstawiciele samorządu. Była to okazja do złożenia Jubilatce życzeń zdrowia, spokoju i kolejnych szczęśliwych lat życia w gronie najbliższych.
Dokładnie sto lat temu przyszła na świat Pani Marianna Sadko, mieszkanka Mniowa, której niezwykły jubileusz zgromadził w jednym miejscu rodzinę oraz zaproszonych gości. W uroczystości uczestniczyła m.in. marszałek Renat Janik, wójt gminy Mniów Piotr Wilczak, zastępca wójta Michał Milcarz, radny Rady Gminy Mniów Maciej Stryjecki, sołtys sołectwa Mniów Zbigniew Tarka, kierownik Urzędu Stanu Cywilnego Michał Kwaskowicz oraz dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury w Mniowie Karol Traczyński.
Z tej wyjątkowej okazji Jubilatka otrzymała kwiaty, kosz upominkowy oraz pięknie oprawioną kopię aktu urodzenia sprzed stu lat, przygotowaną przez Urząd Stanu Cywilnego. Marszałek województwa przekazała również upominki i symboliczny tort urodzinowy. Jubilatce głośno odśpiewano „dwieście lat”. Wzruszona Pani Marianna gorąco dziękowała za tak uroczyste obchody setnej rocznicy urodzin.
Jubileusz, który porusza serca
Życzenia, gratulacje i wyrazy głębokiego szacunku złożyła marszałek Renata Janik. – W tak pięknym i szczególnym dniu setnych urodzin proszę przyjąć najserdeczniejsze życzenia wszelkiej pomyślności. Niech każdego dnia towarzyszy Pani pogoda ducha, a kolejne lata upłyną w zdrowiu, w gronie troskliwych i życzliwych osób – życzyła marszałek Renata Janik, a wójt gminy Mniów Piotr Wilczak, podkreślił znaczenie tego wyjątkowego dnia dla całej wspólnoty samorządowej.– To ogromny zaszczyt móc świętować tak piękny jubileusz mieszkanki naszej gminy. Pani Marianna jest symbolem pokolenia, które budowało tę ziemię ciężką pracą, odpowiedzialnością i troską o rodzinę. Jej pogoda ducha, sprawność i serdeczność budzą szczery podziw. Z całego serca życzę dostojnej Jubilatce zdrowia, spokoju i kolejnych lat przeżytych w otoczeniu kochających bliskich. To wielki honor mieć w naszej gminie tak wyjątkową osobę – powiedział wójt Piotr Wilczak.
Świadectwo pracowitości, siły ducha i wartości rodzinnych
Jubilatka wychowała dwanaścioro dzieci. Do dziś żyją dwie córki, jedna zmarła, a spośród dziewięciu synów czterech również zmarło. Cała rodzina jest bardzo duża. Pani Marianna doczekała się 25 wnuków, 38 prawnuków, a wkrótce na świat przyjdzie kolejny prawnuk oraz praprawnuk. – Mama do 98. roku życia mieszkała sama, na parterze domu, w którym na pietrze mieszkała wnuczka i jej rodzina. Od dwóch lat jest pod opieką mojej siostry Teresy Strycharczyk, z którą mieszka. Co ważne, mama wciąż jest bardzo sprawna. Porusza się co prawda z pomocą chodzika, ale nie jest osobą leżącą, wymagającą ciągłej opieki – mówi Piotr Sadko, syn Jubilatki.
Zdrowie, pamięć i niezwykła samodzielność
Jak zaznacza, pamięć mamy jest imponująca. – Mama ma pamięć lepszą ode mnie. Potrafi wymienić wszystkich członków rodziny łącznie z prawnukami, pamięta wszystkie daty, opowiada o wojnie i swoich przeżyciach z dzieciństwa. Nigdy się nie użalała, zawsze była pogodna i lubiła żartować – mówi Piotr Sadko i zaznacza, że Pani Marianna nigdy w swoim życiu poważnie nie chorowała. – Żyła w takich czasach, że nie było czasu na choroby. Wojna, gospodarstwo, dwanaścioro dzieci, zwierzęta, to był codzienny wysiłek – dodaje syn.
Zdaniem rodziny, na dobrą formę Pani Marianny duży wpływ miał prowadzony przez całe życie zdrowy i naturalny tryb życia. Jubilatka nigdy nie paliła papierosów, a alkohol piła w małych ilościach i tylko przy wyjątkowych okazjach. Od zawsze jadła prosto i naturalnie, opierając dietę na tym, co sama wyhodowała. Na stole królowały warzywa z własnego ogrodu, ziemniaki, mleko od krowy, swojskie masło, jajka i mięso z własnego gospodarstwa. Przez lata sama piekła chleb, a nawet gdy kilka lat temu mieszkała jeszcze samodzielnie, uprawiała pomidory w skrzynkach na parapecie. – Mama jadła to, co zdrowe i prawdziwe, bez przetworzonej żywności. Dziś trudno już tak żyć, ale patrząc na nią, widać, że to miało ogromne znaczenie – podkreśla syn Jubilatki.
Gospodarstwo, praca i pasje
Przez większość życia Jubilatka prowadziła dziesięciohektarowe gospodarstwo rolne, hodowała zwierzęta i całkowicie poświęciła się rodzinie. – Mama miała też swoje pasje. Lubiła czytać. Tkała też na własnej maszynie chodniki, narzuty, zapaski, robiła na drutach skarpety i rękawiczki. Jeszcze kilka lat temu piekła drożdżówki dla rodziny i sąsiadów. Zawsze była samodzielna i zaradna. W wieku 78 lat sama poleciała samolotem do siostry do Kanady – wspomina Piotr Sadko.
Miłość, patriotyzm i wartości
Mąż Pani Marianny, Gustaw, zmarł 21 lat temu w wieku 80 lat. Był żołnierzem Armii Andersa i mimo możliwości wyjazdu po wojnie, zdecydował się wrócić do Polski. Małżonkowie poznali się w Dusznikach-Zdroju, skąd razem przyjechali w Świętokrzyskie. Pani Marianna pochodzi z Mniowa i z tą miejscowością związała całe swoje życie. – Mama była zawsze dobra, serdeczna, dom był czysty i otwarty dla ludzi. Choć czasy były trudne, nigdy niczego nam nie brakowało. Wszyscy trzymamy się razem i jesteśmy za mamą. Życzę każdemu takich rodziców – podsumowuje syn Jubilatki.
Setne urodziny to lekcja dla pokoleń
Historia Pani Marianny Sadko to opowieść o sile, pracowitości, rodzinie i pogodzie ducha, które pozwoliły przeżyć sto lat w zdrowiu i spokoju. Jej jubileusz stał się nie tylko pięknym rodzinnym świętem, ale także wzruszającą lekcją dla młodszych pokoleń. Setne urodziny Pani Marianny pokazały, jak wielką wartością są doświadczenie, rodzina i proste, uczciwe życie.
